บทที่ 91 ครั้งนี้ก็ช่างมันเถอะ

กานดา ได้ยินเสียงตอบกลับจาก จุมพล หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะระเบิด เธอรีบวิ่งตรงไปทางทิศทางที่เสียงของ จุมพล ดังมา

เมื่อ จุมพล พาคนกลุ่มหนึ่งถือไฟฉายเดินมาถึงหน้า กานดา เธอแทบจะร้องไห้ออกมาทันที

"ดีจังเลย! ในที่สุดฉันก็ออกจากป่าบ้าๆ นี่ได้แล้ว! ฉันเกือบจะถูกหมูป่าขวิดตายแล้วนะ" กานดา พูด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ